[DVD] DROGA

(The Road)
USA , 2009, 119 min.
Produkcja: Paula Mae Schwartz, Steven Schwartz, Nick Wechsler
Reżyseria: John Hillcoat
Scenariusz: Joe Penhall na podstawie Drogi Cormaca McCarthy'ego
Zdjęcia: Javier Aguirresarobe
Montaż: Jon Gregory
Muzyka: Nick Cave i Warren Ellis
Scenografia: Chris Kennedy
Kostiumy: Margot Wilson
Występują: Viggo Mortensen, Charlize Theron, Kodi Smit-McPhee, Robert Duvall, Guy Pearce i inni
Dystrybucja: Kino Świat

FADE IN: Cormac McCarthy, autor powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych współczesnych powieściopisarzy amerykańskich, nie może narzekać, jeżeli chodzi o filmowe adaptacje jego prozy. W r. 2000 główny kowboj Hollywoodu Billy Bob Thornton z sukcesem przeniósł na ekran jego Rącze konie (sukcesem bardziej artystycznym niż komercyjnym), siedem lat później bracia Coen zrobili jeszcze lepszą robotę przy To nie jest kraj dla starych ludzi, zadowalając przy tym i krytyków, i publiczność. W 2009 r. Australijczyk John Hillcoat - reżyser Propozycji, jednego z najciekawszych współczesnych westernów - wraz z brytyjskim dramatopisarzem Joe Penhallem podjęli się niewdzięcznego zadania adaptacji wyróżnionej nagrodą Pulitzera ostatniej powieści McCarthy'ego, Drogi. Efekt ich wspólnych wysiłków ominął kinową dystrybucję w Polsce i teraz trafia na małe ekrany.

[SZYBKI KLAPS!] THE SOCIAL NETWORK

(The Social Network)
USA, 2010, 121 min.
Reżyseria: David Fincher
Dystrybucja: UIP

Jedno reżyserowi Benjamina Buttona trzeba przyznać: facet potrafi łapać ducha czasu. Ponad dekadę temu w Podziemnym kręgu dał nam sarkastyczny portret amerykańskich trzydziestolatków rękoczynem broniących się przed wegetacją za korporacyjnym biurkiem, teraz z pełną powagą pokazuje, jak bezpardonowo z wejściem w dorosłość radzi sobie pokolenie dzisiejszych dwudziestolatków.

PRZENOSINY SZYBKIEGO KLAPSA

W związku z ubogą częstotliwością pojawiania się postów na blogu i Waszymi pytaniami o powody tej krępującej obie strony ciszy na łączach, decyzją jednoosobowej Komisji przenosimy popularną rubrykę Szybki KLAPS z prawej dolnej belki na główną część KLAPSa. Pozwoli to niezorganizowanemu autorowi na częstsze wyrażanie swoich bezwartościowych opinii, a Czytelnikom zapewni ustawiczny przypływ tych przykładów bez mała rewolucyjnej myśli krytycznej.

Jak to powiedział mój gastrolog, zachwalając zbawcze dla układu pokarmowego właściwości jogurtu Activia: „Będzie konkretniej, mniej ociężale i - przede wszystkim - częściej!”

PIRANIA 3D

(Piranha)
USA, 2010, 88 min.
Produkcja: Alexandre Aja, Mark Canton, Gregory Levasseur, Marc Toberoff
Reżyseria: Alexandre Aja
Scenariusz: Alexandre Aja, Josh Stolberg, Pete Goldfinger, Gregory Levasseur
Zdjęcia: John R. Leonetti
Montaż: Baxter
Muzyka: Michael Wandmacher
Scenografia: Clark Hunter
Kostiumy: Sanja Milkovic Hays
Występują: Elisabeth Shue, Jerry O'Connell, Ving Rhames, Steven R. McQueen, Christopher Lloyd i inni
Dystrybucja: Monolith

FADE IN: I jak tu nie kochać naszych dystrybutorów. Podczas gdy większość cywilizowanego świata kinowe wakacje ma już za sobą, u nas - dzięki tradycyjnej opieszałości zapyziałych byznesmenów, którzy decydują, jakie zagraniczne produkcje (i kiedy) będziemy oglądać na naszych ekranach - sezon na słoneczną głupotę trwa nadal. Ale z porannymi temperaturami rzędu 3°C taka sytuacja jest nam chyba nawet trochę na rękę. Teoretycznie, znaczy się.

[DVD] HARRY BROWN

(Harry Brown)
Wlk. Brytania , 2009, 103 min.
Produkcja: Keith Bell, Matthew Vaughn, Kris Thykier, Matthew Brown
Reżyseria: Daniel Barber
Scenariusz: Gary Young
Zdjęcia: Martin Ruhe
Montaż: Joe Walker
Muzyka: Ruth Barrett, Martin Phipps
Scenografia: Kave Quinn
Kostiumy: Jane Petrie
Występują: Michael Caine, Emily Mortimer, David Bradley, Charlie Creed-Miles i inni
Dystrybucja: Monolith Video

FADE IN: Każda szanująca się kinematografia ma swojego Gajosa. Tacy Niemcy np. mają Brünona Ganza, Rosjanie - Nikitę Mihałkowa, Czesi - Zdenka Svěráka, Francuzi - Gerarda Depardieu, a Włosi - Giancarla Gianniniego. Brytyjczycy mają Gajosa najlepszego, bo nie dość, że bez brzuchola pokaźnych rozmiarów, to i jeszcze potrafi dobrze skopać tyłek na trzy lata przed osiemdziesiątką. Panie i panowie, Michael Caine jako Harry Brown.

ŚWIĘTY INTERES

Polska, 2010, 86 min.
Produkcja: Włodzimierz Niderhaus
Reżyseria: Maciej Wojtyszko
Scenariusz: Aneta Wróbel-Wojtyszko, Adam Wojtyszko
Montaż: Ewa Smal
Zdjęcia: Grzegorz Kędzierski
Muzyka: Zygmunt Konieczny
Scenografia: Małgorzata Grabowska-Kozera
Kostiumy: Elżbieta Radke
Występują: Piotr Adamczyk, Adam Woronowicz, Patricia Kazadi, Anna Łopatowska, Maria Winiarska,Wojciech Skibiński, Krzysztof Jędrysek, Dorota Landowska, Mariusz Bonaszewski, Arkadiusz Smoleński i inni
Dystrybucja: Kino Świat

FADE IN: Co za wyśmienity pomysł: wziąć aktorów, którzy zyskali sympatię narodu, grając polskich świętych, i tym razem obsadzić ich w rolach braci, którzy dziedziczą po zmarłym ojcu samochód należący onegdaj do samego Karola Wojtyły. O, i jeszcze nazwijmy to Święty interes, bo to przecież brzmi jak "świetny interes" - wiecie, taka gra słów, ha ha.

[DVD] MILLENNIUM ACTRESS

(Sennen joyû)
Japonia, 2001, 87 min.
Produkcja: Taro Maki
Reżyseria: Satoshi Kon
Scenariusz: Satoshi Kon, Sadayuki Murai
Zdjęcia: Hisao Shirai
Montaż: Satoshi Terauchi
Główny animator: Junko Abe
Muzyka: Susumu Hirasawa
Głosów użyczyli: Miyoko Shôji (Chiyoko Fujiwara jako siedemdziesięciolatka), Mami Koyama (Chiyoko Fujiwara wokresie pomiędzy 20. a 50. rokiem życia), Fumiko Orikasa (Chiyoko Fujiwara wokresie pomiędzy 10. a 20. rokiem życia), Shôzô Îzuka (Genya Tachibana), Shouko Tsuda (Eiko Shimao), Hirotaka Suzuoki (Junichi Ootaki) i inni
Dystrybucja: IDG Poland S.A.

FADE IN: Dwudziestego czwartego sierpnia odszedł Satoshi Kon, jeden z najciekawszych twórców anime młodego pokolenia. Umierając w wieku zaledwie czterdziestu sześciu lat, protegowany Katsuhiro Ôtomo (Akira, 8, Steamboy, 2004) pozostawił nam dorobek jednego serialu (Paranoia Agent, 2004) oraz pięciu pełnometrażowych animacji (Perfect Blue, 1998, Millennium Actress, 2001, Tokyo Godfathers, 2003, Paprika, 2006), w tym niedokończoną The Dream Machine. Jednak to właśnie drugi film tego reżysera, scenarzysty i animatora wydaje się być tytułem najlepiej reprezentującą jego różnorodną twórczość.

NIEZNISZCZALNI

(The Expendables)
USA , 2010, 103 min.
Produkcja: Kevin King, Avi Lerner, Kevin King Templeton, John Thompson
Reżyseria: Sylvester Stallone
Scenariusz: Dave Callaham i Sylvester Stallone
Zdjęcia: Jeffrey L. Kimball
Montaż: Ken Blackwell, Paul Harb
Scenografia: Franco-Giacomo Carbone
Muzyka: Brian Tyler
Kostiumy: Lizz Wolf
Występują: Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, David Zayas, Eric Roberts, Mickey Rourke, Charisma Carpenter i inni
Dystrybucja: Monolith

FADE IN: To nie mogło się nie udać: intrygujący pomysł na odświeżenie (nie nędzną, anachroniczną imitację) formuły kina akcji rodem z lat osiemdziesiątych, w obiektywie plejada gwiazd zarówno tamtego okresu, jak i dwóch kolejnych dekad, za kamerą Sylvester Stallone świeżo po udanej kinowej reanimacji Johna Rambo i Rocky’ego Balboi. Nie mogło się nie udać, a jednak nie sposób nie czuć lekkiego niedosytu po tych ponad stu minutach strzelanin i wybuchów przeplatanych jednozdaniowymi ripostami. Sly i scenarzysta Dave Callaham wypieścili całkiem przyjemnie niemądry scenariusz (w sensie jak najbardziej pozytywnym), jednak w procesie przekładania słów na celuloid chyba nie wszystko poszło tak, jak powinno.

[DVD] PTAKI

(The Birds)
USA , 1963 (2004), 115 min.
Produkcja: Alfred Hitchcock
Reżyseria: Alfred Hitchcock
Scenariusz: Evan Hunter na podstawie opowiadania pod tym samym tyt. autorstwa Daphne du Maurier
Zdjęcia: Robert Burks
Montaż: George Tomasini
Scenografia: Robert Boyle
Muzyka: Oskar Sala, Remi Gassmann, Bernard Herrmann
Kostiumy: Edith Head, Rita Riggs
Występują: Tippi Hedren , Suzanne Pleshette , Jessica Tandy , Rod Taylor i inni
Dystrybucja: Universal

FADE IN: Są takie filmy, którymi straszy się niegrzeczne dzieci. Jako że młody już nie jestem, załapałem się na to, żeby straszono mnie filmami z drugiej połowy dwudziestego wieku. Jednym z nich była recenzowana dzisiaj przyrodnicza fanaberia Alfreda Hitchcocka.

INCEPCJA

(Inception)
USA, Wlk. Brytania 2010, 148 min.
Produkcja: Jordan Goldberg, Christopher Nolan, Emma Thomas
Reżyseria: Christopher Nolan
Scenariusz: Christopher Nolan
Zdjęcia: Wally Pfister
Muzyka: Hans Zimmer
Montaż: Lee Smith
Scenografia: Guy Dyas
Kostiumy: Jeffrey Kurland
Występują: Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe, Joseph Gordon-Levitt, Marion Cotillard, Ellen Page, Tom Hardy, Cillian Murphy, Tom Berenger i inni
Dystrybucja: Warner Brothers

FADE IN: Oto jest. Długo oczekiwany zbawca sezonu ogórkowego ‘10. Film-kolos, który ma uratować filmowe lato i przywrócić nam wiarę w to, że amerykańska fabryka snów jest jeszcze w stanie zaproponować widzom coś stosunkowo oryginalnego. Czy sen o wzorcowej wakacyjnej rozrywce rzeczywiście się ziścił? I tak, i nie.

[DVD] BIAŁA WSTĄŻKA

(Das weisse Band - Eine deutsche Kindergeschichte)
Austria, Niemcy, Francja, Włochy, 2009, 144 min.
Produkcja: Stefan Arndt, Veit Heiduschka, Michael Katz
Reżyseria: Michael Haneke
Scenariusz: Michael Haneke
Zdjęcia: Christian Berger
Montaż: Monika Willi
Scenografia: Christoph Kanter
Kostiumy: Moidele Bickel
Występują: Christian Friedel, Leonie Benesch, Ulrich Tukur, Ursina Lardi, Burghart Klaussner, Maria-Victoria Dragus, Ernst Jacobi i inni
Dystrybucja: Monolith Video

FADE IN: Ta-da! Niniejszym inauguruję nowy rodzaj posta na KLAPSie, który to rodzaj – miejmy nadzieję – poszerzy treściowe horyzonty bloga i ogólnie pozwoli na częstsze tychże postów pojawianie się (bo jak na razie, to mamy je rzadziej niż kolejne zapisy miłosnych pogaduszek Mela Gibsona i Oksany Grigorievej). Zwięzłe recenzje filmów wydanych na DVD i Blu-rayu (zwięzłe? to tak się da?) od dzisiaj towarzyszyć będą tym przydługim omówieniom filmów kinowych, którymi tak bardzo Was zamęczam. I zaczynamy z grubej rury – od wydanej ostatnio wersji DVD obrazu, który powszechnie uważany jest za jeden z najważniejszych europejskich filmów ostatnich dwunastu miesięcy.

PREDATORS

(Predators)
USA, 2010, 106 min.
Produkcja: Robert Rodriguez, John Davis, Elizabeth Avellan
Reżyseria: Nimród Antal
Scenariusz: Michael Finch, Alex Litvak, Robert Rodriguez
Zdjęcia: Gyula Pados
Muzyka: John Debney
Montaż: Dan Zimmerman
Scenografia: Caylah Eddleblute, Steve Joyner
Kostiumy: Nina Proctor
Występują: Adrien Brody, Alice Braga, Topher Grace, Danny Trejo, Mahershalalhashbaz Ali, Oleg Taktarov, Laurence Fishburne, Louis Changchien, Derek Mears, Walton Goggins,Brian Steele, Carey Jones i inni

FADE IN: Jestem dzieckiem lat osiemdziesiątych zeszłego wieku i otworzenie się Polski na świat po ’89 złamało mi popkulturowy kręgosłup (jak większości dzisiejszych trzydziestolatków). Będąc przyzwyczajanym przez pierwszą dekadę swojego życia do tego, że kwintesencją filmowej rozrywki są kolejne części Pana Kleksa, na początku lat dziewięćdziesiątych, dzięki rewolucji VHS, z niedowierzaniem zauważyłem, że istnieje bardziej wyszukany rodzaj kina: napompowane testosteronem, bezmózgie, błyszczące spoconymi muskułami amerykańskie filmy akcji. W tym to czasie zgłębiając chłonnym nastoletnim umysłem kolejne wstrząsające kreacje takich talentów aktorskich jak Dolph Lundgren, Michael Dudikoff, Jean Claude Van Damme, Chuck Norris, czy Arnold Schwarzenegger, natknąłem się na obraz z tym ostatnim, w którym zobaczyłem coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłem w kinie kopano-strzelanym.

POWAŻNY CZŁOWIEK

(A Serious Man)
USA/Wielka Brytania/Francja, 2009, 106 min.
Produkcja: Joel i Ethan Coen
Reżyseria: Joel i Ethan Coen
Scenariusz: Joel i Ethan Coen
Zdjęcia: Roger Deakins
Muzyka: Carter Burwell
Montaż: Joel i Ethan Coen
Scenografia: Nancy Haigh, Deborah Jensen, Jess Gonchor
Kostiumy: Mary Zophres
Występują: Michael Stuhlbarg, Richard Kind, Fred Melamed, Sari Lennick i inni

FADE IN: W okresie letnim w kinie mało rzeczy potrafi nas zaskoczyć – ciągłe kontynuacje, przeróbki, powtarzalne do bólu komedie i horrory robione według wciąż tego samego zestawu tanich trików. W przypadku przebywającego od kilku tygodni na naszych ekranach Poważnego człowieka mamy całkiem przyjemne odstępstwo od wakacyjnej reguły. Bo - oj wej – cóż to jest za film... Przy tej konkretnej propozycji braci Coen nawet ich przedostatni obraz, Tajne przez poufne (2008), jawi się jako film całkiem niepotrzebny, w którym to Coenowie usilnie starali się udowodnić coś, czego udowadniać już nie musieli – mianowicie, że w amerykańskim kinie nie mają konkurencji w podlanej smoliście czarnym humorem zabawie w konfrontowanie ze sobą idiotycznie ekstrawaganckich postaci. W Poważnym człowieku to nihilistyczne naśmiewanie się z nieświadomego swojej małości człowieka – choć nadal obecne – w końcu czemuś służy.

GREEN ZONE

(Green Zone)
USA/Wielka Brytania, 2010, 115 min.
Producent: Tim Bevan, Lloyd Levin, Eric Fellner
Reżyseria: Paul Greengrass
Scenariusz: Brian Helgeland na podstawie Imperial Life in the Emerald City: Inside Iraq’s Green Zone Rajiva Chandrasekarana
Zdjęcia: Barry Ackroyd
Muzyka: John Powell
Montaż: Christopher Rouse
Scenograf: Dominic Watkins
Występują: Matt Damon, Greg Kinnear, Amy Ryan, Brendan Gleeson, Khalid Abdalla, Yigal Naor i inni

FADE IN: Green Zone - eh, wygląda na to, że w końcu mamy wzorcowe polskie tłumaczenie anglojęzycznego tytułu…
Gratulacje, ktoś naprawdę odwalił kawał dobrej roboty.
Z ostatnich przykładów podobnie kreatywnej pracy naszych tłumaczy do gustu przypadła mi polska wersja tytułu filmu Paranormal activity, która to po naszemu brzmi… nie zgadniecie: Paranormal activity (!) Nie wiem, jacy to spece od języka wymyślają takie rzeczy (ani tym bardziej, kto płaci im za tak dobrze wykonaną pracę), ale naprawdę trudno znaleźć powody, dla których powyższe tytuły na polskich plakatach miałyby pozostać w wersji oryginalnej: ani nie mamy tutaj do czynienia z nazwami własnymi, ani oryginalne tytuły nie są na tyle popularne, żeby sam fakt osłuchania się z nimi miał widza zwabić do kin. Co więcej, żaden z wyżej wymienionych obrazów nie jest częścią jakiejś rozbudowanej franszyzy, która wymagałaby, żeby nazwa produktu w tytule filmu pozostała nietknięta w tłumaczeniu (jak to się robi w przypadku takich znaków towarowych jak np. Iron Man). Apeluję więc do zacnego grona naszych tłumaczy filmowych: jak już coś robicie, róbcie to dobrze, bo czasem brak poszanowania dla języka, jaki bije z waszych tłumaczeń, stawia pod znakiem zapytania wasze zdolności w posługiwaniu się naszą mową ojczystą. I nie, w żadnym wypadku nie uważam się za wybitnego jej użytkownika, kaleczę ją jak każdy pospolity zjadacz polskiego chleba, ale taka różnica między mną a wami, że mi nikt nie płaci za wzorcowe się nią posługiwanie. A skoro ja w kinie muszę wyłożyć pieniądze, to mam i prawo wymagać, żeby jakość usługi, za którą płacę, była warta jej ceny.